مکانیسم تثبیت حرارتی PVC

در فرآیند پردازش، تجزیه حرارتی PVC خواص دیگر را تغییر نمی دهد، که عمدتا بر رنگ محصول نهایی تأثیر می گذارد. افزودن تثبیت کننده حرارتی می تواند رنگ پذیری اولیه محصول را مهار کند. هنگامی که کسر جرمی HCl کنده شده به 0.1 درصد رسید، رنگ PVC شروع به تغییر می‌کند. بسته به تعداد پیوندهای دوگانه مزدوج ایجاد شده، PVC در رنگ‌های مختلفی ظاهر می‌شود (زرد، نارنجی، قرمز، قهوه‌ای و سیاه). اگر در فرآیند تجزیه حرارتی PVC اکسیژن وجود داشته باشد، کربن کلوئیدی، پراکسید، گروه و ترکیبات مبتنی بر استر تولید خواهد شد. با این حال، در مدت زمان طولانی محصول، تخریب حرارتی PVC تأثیر زیادی بر عملکرد مواد دارد. افزودن یک تثبیت کننده حرارتی می تواند زمان تخریب PVC را به تاخیر بیاندازد یا درجه تخریب PVC را کاهش دهد.
افزودن یک تثبیت کننده حرارتی در فرآیند پردازش PVC می تواند از تخریب PVC جلوگیری کند، بنابراین وظایف اصلی تثبیت کننده حرارتی عبارتند از: مهار تخریب مولکول های PVC با جایگزینی اتم های ناپایدار کلر، جذب کلرید هیدروژن و انجام واکنش افزودن با مکان های غیر اشباع. .
یک تثبیت کننده حرارتی ایده آل باید چندین عملکرد داشته باشد:
(1) جایگزین‌های فعال و ناپایدار، مانند اتم‌های کلر یا آلیل کلرید متصل به اتم‌های کربن سوم، برای تشکیل ساختارهای پایدار جایگزین کنید.
(2) هیدروکلراید آزاد شده در طول پردازش PVC را جذب و خنثی کنید تا تخریب کاتالیزوری خودکار HCl را از بین ببرید.
(3) یون های فلزی که خنثی یا غیرفعال شدن آنها و سایر ناخالصی های مضری که نقش کاتالیزوری برای تجزیه دارند.
(4) اشکال مختلف واکنش های شیمیایی می توانند رشد مداوم پیوندهای غیر اشباع را مسدود کرده و از تخریب و رنگ آمیزی جلوگیری کنند.
(5) بهتر است اثر محافظتی و محافظ در برابر اشعه ماوراء بنفش داشته باشید.