تثبیت کننده حرارت PVC یکی از مواد افزودنی اصلی ضروری در پردازش PVC است. تثبیت کننده حرارت PVC در تعداد کمی از قطعات استفاده می شود، اما نقش آن بسیار زیاد است. استفاده از تثبیت کننده حرارت در پردازش PVC می تواند تضمین کند که PVC به راحتی تخریب نمی شود و نسبتاً پایدار نیست. تثبیت کننده های پی وی سی شامل تثبیت کننده های پایه نمک سرب، تثبیت کننده های صابون فلزی، تثبیت کننده های ارگانوتین، تثبیت کننده های خاکی کمیاب، ترکیبات اپوکسی و ... می باشد. مکانیسم تخریب PVC پیچیده است، مکانیسم عمل تثبیت کننده های مختلف نیز متفاوت است و اثر تثبیت نیز متفاوت است.
تثبیت کننده PVC نوعی معرف است که می تواند پلاستیک های پلیمری بالا، لاستیک و الیاف مصنوعی را تثبیت کند و از تجزیه و پیری آنها جلوگیری کند. این می تواند واکنش را کاهش دهد، تعادل شیمیایی را حفظ کند، کشش سطحی را کاهش دهد، از تجزیه نور، حرارتی یا تجزیه اکسیداتیو جلوگیری کند و به طور انعطاف پذیر از هر ماده شیمیایی برای دستیابی به هدف کیفیت محصول پایدار استفاده کند. در فرآیند فرآوری، وظایف اصلی تثبیت کننده PVC عبارتند از: مهار تخریب مولکول های PVC با جایگزینی اتم های ناپایدار کلر، جذب اتمسفر کلر و افزودن واکنش با قطعات غیراشباع. تجزیه حرارتی PVC تغییر کمی نسبت به سایر خواص دارد که عمدتاً بر رنگ محصول نهایی تأثیر می گذارد. افزودن تثبیت کننده حرارتی می تواند از رنگ آمیزی اولیه محصول جلوگیری کند. هنگامی که کسر جرمی HCI حذف شده به 01 درصد می رسد، رنگ PVC شروع به تغییر می کند.
بسته به تعداد پیوندهای دوگانه مزدوج تشکیل شده، PVC رنگ های مختلفی را نشان می دهد (زرد، نارنجی، قرمز، قهوه ای و سیاه). اگر در هنگام تجزیه حرارتی PVC اکسیژن وجود داشته باشد، کربن کلوئیدی، پراکسید، کربونیل و ترکیبات استری تشکیل می شود. با این حال، در استفاده طولانی مدت از محصول، تخریب حرارتی PVC تأثیر زیادی بر عملکرد مواد دارد. افزودن تثبیت کننده حرارتی می تواند زمان تخریب PVC را به تاخیر بیاندازد یا درجه تخریب PVC را کاهش دهد.
